W roku 1998 znalazł się w pierwszej dziesiątce polskich pilotów szkolonych w Siłach Powietrznych Królestwa Danii według procedur NATO na samolotach T-17 oraz F-16.
Z dniem 1 stycznia 2000 został wyznaczony na dowódcę nowo powołanej jednostki lotniczej o profilu myśliwsko-bombowym – 7 eskadry lotnictwa taktycznego w Powidzu, która została wydzielona do sił szybkiego reagowania NATO. W tym samym roku znalazł się w pierwszej czwórce polskich pilotów, którzy szkoleni przez instruktorów z USA, Wielkiej Brytanii i Kanady – według programu Osiągania Zdolności Bojowej do osiągnięcia statusu gotowości do działań „Combat Ready”, realizując roczny nalot 120 godzin – był w gronie pierwszych polskich pilotów z uprawnieniami do lotów w ramach sił NATO według procedur NATO-TACEVAL. Znalazł się w pierwszej trójce polskich pilotów, którzy zdobywali uprawnienia instruktorskie, w celu szkolenia pozostałej części eskadry. W 2000 jako dowódca 7 elt był organizatorem i współorganizatorem międzynarodowych ćwiczeń pod kryptonimem: „Cooperative Banners 2000” i „NATO Air Meet 2000”. W lipcu 2001 zdał obowiązki dowódcy 7 elt i zostaje przeniesiony do Wrocławia, gdzie obejmuje funkcję zastępcy szefa oddziału Wojsk Lotniczych – szef wydziału operacyjnego w 3 Korpusie Obrony Powietrznej.