Najbardziej znaczący spośród tych języków (pod względem liczby użytkowników i zasięgu geograficznego) to li’o (ze wschodniego krańca obszaru grupy). Dużą społeczność użytkowników ma również ende, który obejmuje zasięgiem miasto Ende. Nga’o (uchodzący za dialekt ende lub język bliski nage-kéo) nie został dobrze opisany. So’a bywa uznawany za odrębny język.
Słabo poznany namut-nginamanu był błędnie klasyfikowany jako dialekt rembong-wangka. Wysuniętym na zachód językiem rongga posługuje się niewielka społeczność w pobliżu języka manggarai. Język ten przez dłuższy czas pozostawał praktycznie niepoznany, lecz na pocz. XXI w. I Wayan Arka podjął szeroko zakrojone działania na rzecz jego dokumentacji, doprowadzając do wydania słownika oraz opisu gramatyki rongga.
Gramatyka W odróżnieniu od większości języków austronezyjskich języki centralnego Flores mają charakter wysoce izolujący. Nie występują w nich morfemy derywacyjne i fleksyjne, a do wyrażania relacji gramatycznych służy przede wszystkim szyk wyrazów. Np. w języku rongga występuje sztywny szyk SVO: jara ndau kenda ja’o (koń ten kopnąć ja) „ten koń mnie kopnął”.