Z kolei w latach 1901-1902 zbudowano na parceli pod numerem 28a kaplicę dla Kościoła Staroreformowanego. Określana jest jako najpóźniejsza budowla w stylu neogotyckim we Wrocławiu. Wskazuje się przy tym na rzadkie tak późne zastosowanie form neogotyckich w wersji angielskiej. Z powodów trudności finansowych w 1920 r. kapica została sprzedana na rzecz Kościoła Ewangelicko-Metodystycznego. Kapica ta przez to zgromadzenie użytkowana także była po wojnie jako Kościół Pokoju Bożego. W 1999 r. liczyło około 60 członków. W 1985 r. wskazywano na bardzo zły stan techniczny obiektu. W tamtym czasie z sali nabożeństw korzystały także inne wspólnoty religijne, między innymi wrocławski zbór Chrześcijan Dnia Sobotniego istniejący od 1949 r. oraz Kościół Chrystusowy zarejestrowany w latach 70./80. XX wieku.
II wojna światowa Podobnie jak cała okolica, podczas oblężenia Wrocławia w 1945 r., w wyniku prowadzonych działań wojennych zniszczeniu uległa znaczna część zabudowy. Powstały one między innymi podczas ostrzału artyleryjskiego z okolic Wzgórz Trzebnickich prowadzonego 4 lutego 1945 r. W ich wyniku ucierpiała znaczna część miasta w tym zniszczeniu uległa zabudowa w rejonie skrzyżowania ulicy Stanisława Worcella i gen. Kazimierza Pułaskiego. Natomiast 12 i 13 lutego 1945 r.