Bezpośredni nadzór nad szkoleniem i wychowaniem żołnierzy w szwadronie, jak również nadzór nad właściwym wykorzystaniem i konserwacją sprzętu saperskiego sprawował jeden z trzech dowódców grup saperów. Był on również kierownikiem corocznych koncentracji jednostek saperskich.
Od 1937 szwadron wchodził w skład Kresowa Brygady Kawalerii. Do października tego roku szwadron został zreorganizowany.
Zgodnie z uzupełnionym planem mobilizacyjnym „W” dowódca 12 pułku ułanów w Krzemieńcu był odpowiedzialny za przygotowanie i przeprowadzenie mobilizacji szwadronu pionierów nr 4. Jednostka była mobilizowana w alarmie, w grupie jednostek oznaczonych kolorem zielonym. 27 sierpnia 1939 została zarządzona mobilizacja jednostek „zielonych” na terenie Okręgu Korpusu Nr VI, a jej początek został wyznaczony na wieczór tego dnia. Szwadron miał osiągnąć gotowość w ciągu 36 godzin (Z+36). Szwadron przyjął organizację wojenną L.3023/mob.org. oraz został ukompletowany zgodnie z zestawieniem specjalności L.4023/mob.AR i wyposażony zgodnie z należnościami materiałowymi L.5023/mob.mat.
W czasie kampanii wrześniowej szwadron pionierów nr 4 walczył w składzie Kresowej BK.
Kadra szwadronu Dowódcy szwadronu mjr kaw. Roman Kazimierz Węgłowski (VIII 1926 – XII 1927) rtm. Karol Wiernicki (od IV 1928 – był w 1932) rtm.