Centralny Urząd Drobnej Wytwórczości – centralny urząd administracji państwowej funkcjonujący w Polsce w latach 1950–1951, podległy przewodniczącemu Państwowej Komisji Planowania Gospodarczego, powołany w celu wspierania rozwoju przemysłu terenowego, związków spółdzielczych i rzemieślników.

Utworzenie urzędu Urząd został utworzony 30 marca 1950 r. na mocy ustawy z 7 marca 1950 r. w miejsce zlikwidowanych izb przemysłowo-handlowych i ich związku, działających na podstawie przepisów przedwojennych.

Zakres działania urzędu Do zakresu działania Urzędu należały sprawy drobnej wytwórczości, tj. państwowego przemysłu miejscowego, spółdzielczości pracy i spółdzielczości rzemieślniczej oraz rzemiosła i prywatnego przemysłu, a w szczególności: zapewnienie rozwoju państwowego przemysłu miejscowego i wytwórczości spółdzielczej, ustalanie stosunku drobnej wytwórczości do podstawowych gałęzi przemysłu państwowego, zgodnie z potrzebami gospodarki narodowej, planowanie zaopatrzenia materiałowego, produkcji, obrotu towarowego, finansów i inwestycji drobnej wytwórczości, nadzór nad państwowym przemysłem miejscowym, nadzór państwowy nad spółdzielczością pracy i rzemieślniczą spółdzielczością pomocniczą, koordynowanie działalności drobnej wytwórczości, nadzór państwowy nad izbami rzemieślniczymi i ich związkiem, sprawy cechów i ich