„To co [Mogwai] zrobili z Atomic to dopracowanie swoich metod i stworzenie czegoś, co może być najważniejszym wydarzeniem w ich dotychczasowej karierze” – podsumował recenzent.
Morgan Evans z PopMatters zauważył, że „zdumiewające jest to, jak Atomic, album składający się z przerobionych wersji utworów muzycznych nagranych na ścieżkę dźwiękową do dokumentu reżysera Marka Cousina Atomic: Living in Dread and Promise, jest mocno osadzony w wiedzy, jak żyć z bombą, jeśli nie pokochać jej. (…) Mogwai radzą sobie z dźwiękowym przedstawieniem strachu przed bombą, kładąc sprytny nacisk na to, jak delikatne i święte jest życie. Znaczna część Atomic balansuje między jasną nadzieją na energię atomową a nerwicą związaną z jeszcze nie zakończonymi ćwiczeniami 'duck and cover'”Chowanie się pod czymś i zakrywanie głowy (zwłaszcza w obliczu wybuchu bomby atomowej) – stwierdził autor.
„Od optymistycznego zwiastuna „Ether”, poprzez majestatyczne, złowieszcze kołysanie „Pripyat”, aż po mrożący krew w żyłach, hipnotyczny rytm ciężkiego, syntezatorowego „U-235”” Atomic, zdaniem Claire Francis z magazynu The Skinny, rozpoczyna się w miejscu, w którym skończył się Rave Tapes, a Mogwai prezentuje „jedne z najbardziej przekonujących utworów w swoim dotychczasowym dorobku”.