28 maja 1907 roku zebrała się w Berlinie komisja rządowa wraz z przewodniczącym komitetu budowy pomnika – profesorem Franzem Niedenzu z Królewskiego Liceum Hosianum w Braniewie. Komisja nie zaakceptowała żadnego z przedstawionych projektów, ale zaznaczyła, że projekt elbląskiego rzeźbiarza Heinricha Splietha nadaje się do skierowania do dalszych prac. Rozpisano kolejny konkurs. Jednak i ten nie doszedł do skutku, gdyż cesarzowi Wilhelmowi spodobał się inny przedstawiony projekt architekta Maxa Meckela, toteż po naniesieniu przez cesarza kilku poprawek na ten projekt polecił skierować ten do dalszych prac. Projekt wrócił do architekta Meckela, który nadał mu ostateczny kształt, i tenże projekt został zatwierdzony przez komisję 20 października 1908 roku.
Max Meckel, będący wówczas u kresu życia, był wówczas bardzo znanym architektem w Cesarstwie Niemieckim. Był uczniem Vincenza Statza, jednego z najznakomitszych reprezentantów stylu neogotyckiego. W latach 1871–1873 pracował u architekta , będąc już wówczas kierownikiem budowy katedry Cesarskiej we Frankfurcie nad Menem. Od roku 1874 tworzył już jako samodzielny architekt, głównie w okolicach Frankfurtu nad Menem. Wybudował już ponad 50 mniejszych i 4 wielkie budowle sakralne, wszystkich w stylu neogotyckimHartmut Mai Der Kirchenbau des 19. und frühen 20.