thumb|Zatopienie "Esmeraldy" pod Iquique Bitwa pod Iquique (hiszp. Batalla de Iquique lub Combate Naval de Iquique) – starcie morskie między okrętami Peru i Chile podczas "wojny o Pacyfik" ("saletrzanej"), które miało miejsce 21 maja 1879.

Podłoże W chwili wybuchu wojny 5 kwietnia 1879 Chile i Peru posiadały siły morskie o podobnej liczebności, lecz Chile posiadało dwa nowocześniejsze okręty pancerne i dlatego dowództwo chilijskie dążyło do decydującej bitwy głównych sił, która pozwoliłaby zniszczyć flotę Peru. Chilijski głównodowodzący kontradmirał Juan Williams Rebolledo podjął więc już 5 kwietnia blokadę morską peruwiańskiego portu Iquique, ważnego ośrodka handlu saletrą, w celu zmuszenia peruwiańskiej floty do przybycia pod Iquique. Peruwiańczycy jednak, zdając sobie sprawę z mniejszej wartości swoich okrętów, nie zdecydowali się na podjęcie walnej bitwy. W związku z tym, kontradmirał Williams zmienił plan i 16 maja wyruszył z głównymi siłami floty spod Iquique pod główną peruwiańską bazę morską Callao. Do blokady Iquique pozostawiono jedynie dwie słabe jednostki: korwetę "Esmeralda" pod dowództwem komandora porucznika Arturo Prata, dowodzącego eskadrą i uzbrojony szkuner (kanonierkę) "Covadonga" pod dowództwem komandora ppor.