Miała brata Kazimierza (1882-1956) i siostrę Jadwigę (1893-1986).

Uczyła się w gimnazjum w Żytomierzu, skąd została relegowana w V klasie za udział w tajnej organizacji Młodzieży Polskiej Postępowej. Egzamin dojrzałości o charakterze filologicznym zdała we Lwowie. Studiowała medycynę na Wydziale Medycznym Uniwersytetu Lwowskiego, gdzie 1 grudnia 1908 została wybrana członkinią wydziału Biblioteki Słuchaczów Medycyny. Będąc na II roku w roku akademickim 1909/1910 otrzymała stypendium fundacji Boznańskiego. W 1908 była już zamężna, a jej mężem był Jerzy Sladky, także pochodzący z Żytomierza„Studia Historyczne”, Tom 22, 1979, s. 326. (w niektórych źródłach wymieniana jako „Sladkowa” wzgl. „Śladkowa” albo „Śladke”), bądź też wymieniana z podwójnym nazwiskiem „Jaroszewicz-Sladky” (wzgl. „Jarosiewicz-Śladkowa”). Na lwowskiej uczelni w 1914 uzyskała dyplom lekarza, a 23 kwietnia tego roku stopień doktora wszech nauk lekarskich (jej promotorem był prof. Henryk Halban). W trakcie studiów była działaczką lwowskich Organizacji „Promień” i „Życie”. W 1909 działała w Kółku Studentek Wszechnicy Lwowskiej. W 1911 została skautką we Lwowie. W grudniu 1912 we Lwowie została wybrana do wydziału Polskiego Zjednoczenia Studentek. W 1914 we Lwowie była organizatorką Strzeleckich Drużyn Kobiecych.