Andrzej Lisiecki herbu Dryja (ur. ok. 1575, zm. 1639) – polski prawnik, surogator grodzki kaliski (1631), instygator koronny (1631-1639).

Działalność publiczna i publicystyczna Pochodził ze średniozamożnej szlachty wielkopolskiej. W 1617 był dwukrotnie pełnomocnikiem króla Zygmunta III Wazy. 7 czerwca 1631 został surogatorem sądu grodzkiego Kaliszu, a 12 września 1631 otrzymał urząd instygatora koronnego. Jako poseł z województwa kaliskiego podpisał elekcję Władysława IV Wazy.

W 1625 roku ogłosił w języku polskim traktat pod typowym dla tej epoki, czyli długim tytułem "Apologia pro libertate Reipublicae et legibus regni Poloniae contra callidos novi iuris repertores, posterior, auctior et correctior. To jest: Dowód jasny wolności y zwyczajow starodawnych polskich y konstytucyey koronnych, że najaśnieyszemu królestwu polskiemu nie godzi się ani publice ani privatim w Koronie y w W. X. L. żadnego y żadnym sposobem dostawać ani mieć dziedzictwa". Bezpośrednim powodem napisania tego dzieła był zakup dóbr żywieckich przez królową Konstancję. Lisiecki widział w tym zamach na wolności szlacheckie i dążenie do ustanowienia monarchii dziedzicznej. Traktat zdobył dużą popularność wśród szlachty. W 1638 roku opublikował w Krakowie kolejny traktat pt. "Trybunał Główny Koronny Siedmią Splendorów oświecony".