Bonawentury pisana pod kierunkiem księdza doktora Władysława Suszyńskiego).
Pierwszy wikariat otrzymał 4 sierpnia 1940 roku w Kalwarii, gdzie został aresztowany przez litewska policję i osadzony w zamienionym na więzienie klasztorze dominikańskim w Liszkowie. W czerwcu 1940 roku powrócił do parafii, 26 września tego roku skierowano go do wsi Rukojnie koło Miednik, gdzie służył do końca wojny. Pełnił wówczas funkcję kapelana lokalnych oddziałów Armii Krajowej. Z czasem, pod pseudonimem Mimoza, został kapelanem 3. Wileńskiej Brygady Armii Krajowej. Był zaangażowany w ratowanie Żydów. Ukrywał ich, załatwiał fałszywe dokumenty oraz wprowadzał z getta w Lidzie. 16 stycznia 1966 roku otrzymał za swoją postawę tytuł Sprawiedliwego wśród Narodów Świata.
Po zakończeniu II wojny światowej pracował w na Kaszubach i w diecezji gorzowskiej. Doktoryzował się na Akademii Teologii Katolickiej w Warszawie (poszerzając swoją pracę magisterską). Posługiwał w Kartuzach, jako proboszcz w Ugoszczy (1950-1960), Wałczu (1969-1964) i do 1979 roku w parafii Najświętszej Maryi Panny Królowej Różańca Świętego w Słupsku. W 1972 roku otrzymał godność kapelana papieskiego.