Ponownie aresztowany we Lwowie został osadzony w areszcie wojskowym, w którym przebywał do końca października 1918.
W listopadzie 1918 walczył w obronie Lwowa jako oficer gospodarczy „Sektora Bema”. Następnie walczył z Ukraińcami w szeregach 38 pułku piechoty. W czasie wojny z bolszewikami walczył w szeregach dywizjonu karabinów maszynowych jazdy, jako dowódca plutonu i zastępca dowódcy szwadronu. Wyróżnił się męstwem 6 września 1920 w walkach pod Chodorowem. Wziął czynny udział w III powstaniu śląskim. Od 20 maja 1921 zajmował się werbunkiem oficerów i materiału wojennego dla Naczelnej Komendy Wojsk Powstańczych. 29 maja tego roku został przydzielony do Oddziału I Sztabu Naczelnej Komendy na stanowisko referenta ewidencyjnego, a 15 czerwca przesunięty na stanowisko referenta organizacyjno-mobilizacyjnego. 15 lipca 1921, „z powodu likwidacji powstania”, został skierowany do Dowództwa Okręgu Generalnego Lwów. Był dwukrotnie ranny: w nogę i głowę.