Dowódca Ośrodka rozkazał zwolnić do domów żołnierzy narodowości ukraińskiej, wypłacając im żołd i odbierając uzbrojenie. Tego dnia ppłk Jan Michalik, oddalił się z Ośrodka z nieznanych powodów. Dowództwo przejął mjr Szymański z 2 pac, który Ośrodek odprowadził do Włodzimierza. Żołnierze ośrodka toczyli potyczki z dywersantami ukraińskimi ostrzeliwującymi maszerującą kolumnę. 19 września pozostałość Ośrodka dotarła do Włodzimierza, stoczono potyczkę z dywersantami rabującymi w mieście. Po noclegu w koszarach 23 pułku piechoty we Włodzimierzu sformowano oddział konny artylerzystów pod dowództwem ppor. rez. Witolda Pomirskiego, celem pacyfikowania dywersji ukraińskiej. Część tej grupy podczas marszu do koszar Wołyńskiej Szkoły Podchorążych Rezerwy Artylerii, została zaskoczona i dostała się do niewoli sowieckiej. Druga 350 osobowa grupa żołnierzy kpt. Jaworowicza pomaszerował do Kowla, skąd transportem kolejowym z zawartością broni, grupa dotarła do Małoryty i weszła w skład Samodzielnej Grupy Operacyjnej „Polesie” w jej składzie walczyła, aż do dnia 5 października pod Kockiem. Po wkroczeniu wojsk sowieckich do Włodzimierza 20 września pozostałość oddziału odmaszerowała spiesznie w kierunku Chełma. Dołączyła 23 września do Grupy „Chełm” płk. dypl. Władysława Płonki. Część jako oddział rozpoznawczy na koniach kpt.