W 1922 roku powrócił do aktorstwa, grając w Teatrze Polskim w Katowicach (do 1923 roku). W kolejnych latach był członkiem zespołów: Teatru im. Juliusza Słowackiego w Krakowie (1923-1928) oraz Teatru Miejskiego w Łodzi (1928-1929). Następnie przeniósł się do Warszawy, gdzie grał (Teatr Nowy 1930-1933, Teatr Narodowy 1930-1939) oraz reżyserował (Teatr Ateneum 1929). Występował w filmach oraz nagrywał jako recytator (m.in. dla wytwórni Syrena Rekord nagrał recytacje utworów Adama Mickiewicza).
Po wybuchu II wojny światowej przedostał się na Węgry, a następnie - przez Francję - do Wielkiej Brytanii (1940). Występował tam z recytacjami dla żołnierzy Polskich Sił Zbrojnych. Podczas pobytu w Szkocji rozwinęła się u niego gruźlica gardła. Poddał się operacji, która jednak poskutkowała całkowitą utratą głosu.
W 1929 roku ożenił się z malarką Zofią Stryjeńską; para rozwiodła się po kilku latach. Został pochowany na polskim cmentarzu w Perth.