Saba – fikcyjny pies (samiec) rasy mastif stworzony przez polskiego pisarza Henryka Sienkiewicza w powieści W pustyni i w puszczy z 1910 roku.

Historia postaci Saba pojawia się po raz pierwszy w IV. rozdziale W pustyni i w puszczy. Pies miał być bożonarodzeniowym prezentem od pana Tarkowskiego dla Nel, ale na dzień przed Wigilią dzieci usłyszały jego szczek dochodzący z namiotu i ojcowie zmuszeni byli wcześniej wyjawić skrywaną niespodziankę. Psa przyprowadził do dzieci Chamis, trzymając go za obrożę. Saba, którego imię oznacza po arabsku lew, był dwuletnim mastifem i zrobił na dzieciach ogromne wrażenie, ze względu na swoją wielkość. Sienkiewicz opisał go jako psa z potężnym, okrągłym łbem, zwisającymi wargami, grubymi łapami, o płowożółtej maści. Saba był psem o radosnym, opiekuńczym usposobieniu.

Po porwaniu dzieci Saba dogonił porywaczy i został przy dzieciach. Wielbłądnicy chcieli wymusić zastrzelenie psa, ale uniemożliwił to Chamis, który sam czuł do psa sympatię. W trakcie wędrówki Chamis dokarmiał psa i dawał mu wodę. Pies polował też na pustynne zwierzęta. Gdy w pewnym momencie zaprzestano go dokarmiać i poić, Saba sam szukał wody na dnie pustynnych dolin. W sposób widoczny stracił jednak na wadze.