thumb|Defilada pod Łukiem Triumfalnym thumb|Zdobyczne niemieckie armaty ułożone w stos z okazji defilady thumb|Polscy żołnierze pod Łukiem Triumfalnym podczas defilady

Défilé de la Victoire (pol. Defilada Zwycięstwa) – defilada, która odbyła się 14 lipca 1919 roku w Paryżu z inicjatywy ówczesnego premiera Francji Georges’a Clemenceau, dla uczczenia zwycięstwa państw ententy nad państwami centralnymi w I wojnie światowej.

Defilada zorganizowana w pierwsze powojenne Święto Narodowe Francji biegła od Porte Maillot do placu Republiki przez Avenue de la Grande-Armée, pod Łukiem Triumfalnym (Grób Nieznanego Żołnierza jeszcze wtedy nie istniał), Pola Elizejskie, plac Zgody, Rue Royale i Grands Boulevards. Na jej czele szło tysiąc okaleczonych francuskich żołnierzy, dowodzonych przez André Maginota, który został ranny w nogę w bitwie pod Verdun. Za nimi znajdowali się zwycięscy marszałkowie Ferdinand Foch, Joseph Joffre i Philippe Pétain na koniach, armie alianckie w porządku alfabetycznym (Amerykanie z generałem Johnem Pershingiem na czele, Belgowie, Brytyjczycy z marszałkiem polnym Douglasem Haigiem na czele, Czechosłowacy, Grecy, Hindusi, Japończycy, Portugalczycy, Rumuni, Serbowie, Syjamczycy i Włosi). W defiladzie wzięła również udział armia francuska (jednostki afrykańskie, żuawi i różne korpusy wojskowe).