Leo Spitzer (ur. 7 lutego 1887 w Wiedniu, zm. 16 września 1960 w Forte dei Marmi) – austriacki językoznawca i filolog romański.
Życiorys W czasie I wojny światowej służył jako cenzor wojskowy w obozach jenieckich. Studiował w Wiedniu, a następnie był wykładowcą i profesorem romanistyki w Wiedniu (1913-1918) oraz na:
Uniwersytecie Fryderyka Wilhelma w Bonn (1918-1925), Uniwersytecie w Marburgu (1925-1930), Uniwersytecie Kolońskim (1930-1933)nota biograficzna w: Leo Spitzer, Récit de théramène, w: Sztuka interpretacji, tom I, Ossolineum, Wrocław-Warszawa-Kraków-Gdańsk, 1971, s. 181.
Doktoryzował się w 1910 u prof. Wilhelma Meyera-Lübkego. Po wygranych przez hitlerowców wyborach wyemigrował do Turcji, gdzie w latach 1933-1936 wykładał na Uniwersytecie Stambulskim. Od 1936 został wykładowcą Uniwersytetu Johnsa Hopkinsa w Baltimore.
Był jednym z najwybitniejszych przedstawicieli językoznawstwa neoidealistycznego. Jego twórczość koncentrowała się głównie wokół etymologii, składni i semantyki historycznej, jak również interpretacji stylistycznej dzieł literatury romańskiej i angloamerykańskiej. Jego wcześniejsze interpretacje utworów literackich były silnie nasycone freudyzmem.