Zbadano wybrzeże Antarktydy wcześniej eksplorowane przez Norwegów i wykonano zdjęcia lotnicze obszaru między 5°W a 15°E do około 75°S. Zbadano obszar o powierzchni ok. 600 000 km², z czego 350 000 km² obfotografowano z powietrza. Jednak z uwagi na brak odpowiedniej dokładności większość fotografii okazała się bezużyteczna do celów kartograficznych.
25 maja 1939 magazyn Berliner Illustrirte Zeitung opublikował bez zezwolenia kierownika ekspedycji małą mapę odkrytych gór i poligonów lotu. Mapa ta została narysowana przez mechanika pokładowego Franza Preuschoffa i stąd była określana jako „mapa Preuschoffa”. Została ona później włączona do mapy Antarktydy z 1939 roku w skali 1:10 000 000. W 1941 opublikowano książkę popularnonaukową o wyprawie, która przez ponad 60 lat była jedynym raportem dostępnym dla szerszej grupy osób. Brak dostępu do informacji sprawił, że wokół wyprawy i nowo odkrytej Nowej Szwabii zaczęły krążyć mity i teorie spiskowe.