Historia Historia muzyki indonezyjskiej rozpoczęła się prawdopodobnie w latach 60. i 70. XX wieku wraz z pojawieniem się kilku muzyków. Najpopularniejszym zespołem w tamtym czasie był Koes Bersaudara. Indonezyjczycy okrzyknęli ich mianem The Beatles z Indonezji. W latach 80. XX wieku w indonezyjskiej muzyce pop dominowały piosenki, których rymy były bardzo wolne. Do ówczesnych twórców utworów popowych należą: Rinto Harahap, Pance Pondaag, A. Riyanto, Obbie Messakh. Niektórych indonezyjskich piosenkarzy, takich jak Nia Daniaty, Betharia Sonatha czy Ratih Purwasih, nazywano nawet specjalistami od smutnych piosenek. Jednak w samym środku indonezyjskiej muzyki zdominowanej przez ckliwe piosenki, było kilku muzyków, którzy tworzyli piosenki antymainstreamowe (jak np. Fariz RM, Vina Panduwinata czy Gombloh). Ich muzyka została sklasyfikowana jako pop kreatywny (pop kreatif). Historia muzyki indonezyjskiej miała swój dalszy ciąg, gdy niektórzy indonezyjscy muzycy zaczęli naśladować styl malajski, tworząc nowy trend nazywany „pop-rockiem”. Niektórzy piosenkarze, jak np. Deddy Dores, Nike Ardilla czy Inka Christie, zaczęli być sławni, jednak po śmierci Nike Ardilli i braku nowych innowacji ze strony malezyjskich muzyków, ten rodzaj muzyki szybko się znudził słuchaczom.