Jan Sajler (ur. 15 sierpnia 1891 w Woli Pławskiej, zm. wiosną 1940 w Charkowie) – kapitan piechoty Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, ofiara zbrodni katyńskiej.
Życiorys Syn Jana i Doroty Kamer urodzony 15 sierpnia 1891 w Woli Pławskiej w ówczesnym powiecie mieleckim Królestwa Galicji i Lodomerii. Ukończył szkołę wojskową w Toronto. W 1917 został mianowany podporucznikiem. Służył w Armii Polskiej we Francji, a od 1919 w Wojsku Polskim. Wziął udział w wojnie z bolszewikami, w szeregach 2 Pułku Strzelców Podhalańskich, jako dowódca plutonu karabinów maszynowych, a następnie w Batalionie Zapasowym 44 Pułku Piechoty Strzelców Kresowych.
W marcu 1921 został odkomenderowany z 44 pp do Wielkopolskiej Szkoły Podchorążych Piechoty w Bydgoszczy, w charakterze słuchacza dziesięciomiesięcznego kursu dla oficerów młodszych, mianowanych za waleczność, a nie posiadających odpowiedniego cenzusu naukowego. 22 maja 1921 ukończył naukę w XII klasie (kompania 4/XII) i wrócił do macierzystego pułku. W 1922 został formalnie przeniesiony do rezerwy, lecz zatrzymany w służbie czynnej, w macierzystym pułku w Równem. 8 stycznia 1924 został zatwierdzony w stopniu porucznika ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 i 1893. lokatą w korpusie oficerów rezerwy piechoty.