Stanisław Ropuszyński (ur. 13 lipca 1920 Siemianówce, zm. 16 lipca 1995 we Wrocławiu) – polski inżynier chemik.
W 1938 ukończył VII Państwowe Liceum i Gimnazjum im. Tadeusza Kościuszki we Lwowie. W latach 1938–1939 odbył służbę w Mazowieckiej Szkole Podchorążych Rezerwy Artylerii w Zambrowie. W dniu wybuchu II wojny światowej przebywał w 24 Pułku Artylerii w Jarosławiu. Wzięty do niewoli sowieckiej 17 września 1939 trafił 28 września - poprzez Charków - do Starobielska, z którego, po szczęśliwym zwolnieniu 18 października, wrócił do Lwowa. Studia wyższe odbył w latach 1942 - 1947, najpierw na Wydziale Chemicznym Politechniki Lwowskiej, a następnie Politechniki Śląskiej w Gliwicach, gdzie w listopadzie 1947 zyskał dyplom mgr inżyniera chemika ze specjalnością technologia nafty. Stopień doktora nauk chemicznych uzyskał w 1957 na Wydziale Chemicznym Politechniki Wrocławskiej, stopień doktora habilitowanego w 1961, a tytuł naukowy profesora nadzwyczajnego Rada Państwa nadała mu w 1970. Za swoją działalność odznaczony: Krzyżami: Oficerskim i Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski, Złotą Odznaką Politechniki Wrocławskiej i Złotą Odznaką Zasłużonego dla Województwa Wrocławskiego i Miasta Wrocławia.