Został wybrany na delegata powiatu śremskiego do Polskiego Sejmu Dzielnicowego i na członka Naczelnej Rady Ludowej w Poznaniu. 1 października 1924 podjął obowiązki profesora teologii moralnej i prawa kanonicznego w seminarium duchownym w Gnieźnie.
Po odejściu biskupa Augusta Hlonda na stolicę prymasowską został mianowany przez papieża Piusa XI 24 czerwca 1926 biskupem diecezjalnym diecezji katowickiej. Konsekrację otrzymał z rąk prymasa Augusta Hlonda 24 października 1926, a 30 października objął rządy w diecezji. Za dewizę swej posługi biskupiej przyjął słowa „Ut unum sint” (Aby byli jedno).
Występował przeciwko wielu śląskim księżom, którzy popierali chadecję i Wojciecha Korfantego. Sympatyzował z obozem sanacyjnymSłownik biograficzny polskiego katolicyzmu społecznego, t. 5, red. Rafał Łatka, Warszawa 2023, s. 43..
Zmarł nagle w Cieszynie 13 maja 1930. Pochowany został w Kościele Świętych Apostołów Piotra i Pawła w Katowicach. W 1991 trumnę przeniesiono do krypty katowickiej Katedry Chrystusa Króla.