Jerzy Schroeder (ur. 18 czerwca 1912 we Lwowie, zm. 11 czerwca 2000 we Wrocławiu) – polski inżynier, profesor nauk chemicznych.
Życiorys Syn Artura Schroedera, prozaika, poety i publicysty, i Marii Daisenberg, pochodzącej z rodziny o austriackich korzeniach. Absolwent Korpusu Kadetów Nr 1 i Politechniki Lwowskiej (1937). Po studiach podjął pracę na Wydziale Chemicznym w Dublanach.
W czasie II wojny światowej walczył jako kapral podchorąży w obronie Lwowa, a następnie, po przeniesieniu się w okolice Krakowa, kontynuował walkę pod pseudonimem „Pokorny” w szeregach batalionu „Skała” Krakowskiej Komendy Dywersji. Prowadził też konspiracyjne wykłady na Uniwersytecie JagiellońskiJerzy Schroeder.
Po wojnie uzyskał nostryfikację dyplomu na Politechnice Śląskiej w Gliwicach. Zamieszkał we Wrocławiu. Docent od 1955; profesor nadzwyczajny w 1964 na Wydziale Chemicznym Politechniki Wrocławskiej i dziekan tego wydziału (1956–1958 i 1962–1964). W 1971 otrzymał tytuł profesora zwyczajnego. Rektor Politechniki Wrocławskiej (1982). W latach 1966–1991 członek Komitetu Nauk Chemicznych PAN. W 1982 r. przeszedł na emeryturę.
Autor 130 publikacji, 40 patentów w tym 11 zagranicznych.