Łotewska Rada Centralna (łot. Latvijas Centrālā Padome, LCP) – istniejąca w latach 1943–1951 (formalnie rozwiązana w 1994) organizacja podziemna jednocząca zwolenników niepodległości Łotwy. Aspirowała do objęcia władzy na Łotwie po zakończeniu II wojny światowej. Podporządkowane jej oddziały zbrojne walczyły z okupantem niemieckim.
Rada powstała 13 sierpnia 1943 na spotkaniu w domu Konstantīnsa Čakste w dzielnicy Rygi Pārdaugava. W jej skład weszli przedstawiciele czterech największych partii w ostatnim demokratycznie wybranym w 1934 łotewskim Sejmie: Łotewskiej Socjaldemokratycznej Partii Robotniczej, Demokratycznego Centrum, Łotewskiego Związku Rolników i Łatgalskiej Chrześcijańskiej Partii Chłopskiej. Przewodniczącym został Konstantīns ČaksteLatvian Central Council, jego zastępcą – Bruno Kalniņš, sekretarzem generalnym – Ludvigs Sēja. W skład rozszerzonego prezydium Rady weszli również Pauls Kalniņš, Kārlis Pauļuks i biskup Jāzeps Rancāns. Rada powołała siedem komisji: spraw zagranicznych, wojskową, informacyjną, prawną, gospodarczą, skarbową i łączności. Za główny cel działania LCP uznała walkę o niepodległość Łotwy przy wsparciu USA i Wielkiej Brytanii oraz przywrócenie jej demokratycznego ustroju na zasadach konstytucji z 1922Latvijas Centrālā padome – cīnītāji par brīvu, demokrātisku Latviju.