Nie powołał on jednak rządu, do czego zobowiązywała go deklaracja, ponieważ LCP nie udało się objąć władzy przed wkroczeniem Sowietów na Łotwę.

Po kapitulacji Rygi 13 października 1944 członkowie Rady przenieśli się do Kurzeme. Niektórym, m.in. P. Kalniņšowi i Tepfersowi udało się przedostać do Szwecji, inni (np. Rancāns) zostali wywiezieni do Niemiec i Austrii. Pozostali 8 maja 1945 za zgodą niemieckiego komendanta Ventspils wypłynęli do Szwecji parowcem „Rota”. Został on przechwycony przez sowiecką marynarkę w okolicach Gotlandii. Część pasażerów trafiła do obozów filtracyjnych, inni wrócili do VentspilsLatvijas Centrālā Padome. NKWD aresztowała również członków i współpracowników Rady, którzy w kolejnych dniach maja próbowali uciekać z Kurzeme. Ogółem między wrześniem 1944 a majem 1945, dzięki współpracy LCP z władzami Szwecji, udało się ewakuować drogą morską do tego kraju 4559 osób.

Na emigracji Rada uległa podziałowi na dwa odłamy. Po śmierci P. Kalniņša 27 sierpnia 1945 przewodniczącym LCP w Niemczech został Rancāns.