Następnie opowiada o swojej romantycznej historii, mając wielu zalotników już jako dziecko, i początkowo rozkoszuje się swoją atrakcyjnością; jednak wkrótce ujawnia emocjonalną traumę i nadużycia, z którymi miała do czynienia w każdym z tych związków („All You Wanna Do”).

Podczas gdy królowe nadal kłócą się o to, która z nich jest prawdziwą zwyciężczynią, Catherine Parr kwestionuje sens konkursu, który definiuje je przez ich związek z Henrym, a nie jako jednostki. Królowe jednak nie słuchają i nadal się kłócą. Sfrustrowana Parr opowiada o jej rozstaniu z kochankiem, Sir Thomasie Seymour, i zaaranżowaniu małżeństwa z Henrykiem, ale zamiast rozpaczać nad tym, przyznaje, że jej osiągnięcia są niezależne od Henryka („I Don’t Need Your Love”). Pozostałe królowe, zdając sobie sprawę, że zostały ograbione ze swojej indywidualności, porzucają rywalizację i deklarują, że nie potrzebują miłości Henry’ego, aby czuć się spełnionymi osobami. Wykorzystują pozostałe chwile na scenie, aby przepisać swoje historie, śpiewając razem jako grupa, a nie jako artyści solo, i pisząc własne „długo i szczęśliwie” („Six”).