Ksiądz uczył ją łaciny, muzyki i malarstwa, poza tym wspierał ruch oporu roznosząc kartki żywnościowe rodzinom przechowującym żydowskie dzieci. Latem 1944 ruch oporu uprzedził księdza Edouarda, aby się ukrywał, ponieważ Niemcy dowiedzieli się o jego udziale w zrzutach spadochronowych w okolicy. Hena pojechała z nim do klasztoru położonego w odległej wiosce, gdzie spędzili blisko dwa tygodnie w odosobnieniu. Po zakończeniu wojny Hena powróciła do Bukseli i zapisała się do katolickiej szkoły z internatem Soeurs de Notre Dame na starym mieście w Brukseli, dołączyła do niej siostra Pola. Hena Kohn ukończyła szkołę średnią w wieku siedemnastu lat, a żeby utrzymać siebie i siostrę, pracowała jako sekretarka w firmie transportowej. Związała się również ze społecznością żydowską, zaangażowała w młodzieżowy ruch syjonistyczny Gordonia, który zapewnił jej nowy krąg przyjaciół i umożliwił zaangażowanie się w działalność społeczną. Ksiądz Edouard Robert opuścił kapłaństwo i poprosił Henę o rękę, ale odmówiła zniechęcana przez przyjaciół z ruchu syjonistycznego. W 1952 wyemigrowała do Izraela i poślubiła Azriela Gutwirtha (później Evyatara), przyjaciela z grupy Gordonia. Po przyjeździe do Izraela studiowała w szkole artystycznej Histadrutu w Hajfie, a następnie w Oranim Seminar w pracowni rzeźbiarza Dova Fagina.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Hena Evyatar · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.