21 stycznia niemieckie dowództwo utworzyło Oberkommando Grenschutz Nord, któremu podporządkowano wszystkie oddziały niemieckie na północnym wschodzie, w celu skoordynowanego prowadzenia operacji przeciwko Łotewskiej i Litewsko-Białoruskiej Republice Radzieckiej. Ponadto na przełomie stycznia i lutego zarówno Bałtycką Landeswehrę, jak i Żelazną Brygadę podporządkowano dowództwu VI Korpusu Rezerwowego, stacjonującego w Lipawie. 26 stycznia dowództwo korpusu objął, a 1 lutego do Lipawy przybył gen. Rüdiger von der GoltzT. Paluszyński, Walka o niepodległość Łotwy 1914–1921, Bellona, Warszawa 1999, s. 148-149.. W lutym 1919 r. dowodzone przez niego siły wzmocniono przysłaną z Niemiec 1 Rezerwową Dywizją Gwardii pod dowództwem gen. Paula Tiede, co oznaczało, że na początku marca siły von der Goltza liczyły ok. 13 tysięcy żołnierzy, z czego 4,5 tys. w szeregach Bałtyckiej Landeswehry i 3,5 tys. w Żelaznej Brygadzie. Jako że oddziały niemieckie były nadal wzmacniane również po rozpoczęciu ofensywy, w marcu ich przewaga liczebna nad Armią Radzieckiej Łotwy na froncie kurlandzkim stała się trzykrotnaT. Paluszyński, Walka o niepodległość Łotwy 1914–1921, Bellona, Warszawa 1999, s. 157., a Żelazną Brygadę przemianowano na Żelazną DywizjęT. Paluszyński, Walka o niepodległość Łotwy 1914–1921, Bellona, Warszawa 1999, s.