Ta faza operacji nosiła kryptonim Tauwetter (Odwilż).
Natarcie wykonywały 1 Rezerwowa Dywizja Gwardii, zmierzająca ku Mitawie przez Możejki, oraz Żelazna Dywizja, której rozkazano marsz na Mitawę najkrótszą drogą. 1 Rezerwowa Dywizja Gwardii zajęła 2 marca Niewierany. Walki o Możejki trwały trzy dni: 3 marca miasto zostało zajęte przez wojska niemieckie, następnie odzyskane przez bolszewików i 5 marca zajęte ponownie. Następnie 1 Rezerwowa Dywizja Gwardii skierowała się na wschód ku Bauskiej. W tym samym czasie oddziały Landeswehry nadal zbliżały się do Tukums. 8 marca skoordynowany atak 1 Rezerwowej Dywizji Gwardii od południa i Żelaznej Dywizji z zachodu pozwolił zająć Łajżew.
Operacja Eisgang W kolejnej fazie działań, określonej kryptonimem Eisgang (Pochód Lodowy), jednostki niemieckie w dalszym ciągu posuwały się na wschód. Działania prowadzone na Łotwie były skoordynowane z operacjami III Korpusu na zachodniej i północnej LitwieT. Paluszyński, Walka o niepodległość Łotwy 1914–1921, Bellona, Warszawa 1999, s. 162.. 12 marca Żelazna Dywizja opanowała stację kolejową Auce, a w dniu następnym - kolejne stacje kolejowe na linii z Możejek do Mitawy. Jednostki Bałtyckiej Landeswehry 14 marca weszły do Kandavy, zaś 15 marca do Tukums, Sati i Irlavy.