Powrót syna marnotrawnego () – obraz olejny na płótnie włoskiego malarza barokowego Giovanniego Francesco Barbieriego zwanego Guercinem z 1651 roku, znajdujący się w zbiorach Muzeum Diecezjalnego we Włocławku.

Na namalowanym w 1651 roku na płótnie obrazie Guercino przedstawił scenę z ewangelicznej Przypowieści o synu marnotrawnymPor. Łk 15,11–32.. Zły syn, który roztrwonił otrzymany od ojca majątek, wraca, oczekując srogiej reprymendy. Szczęśliwy z powrotu rodzic przyjmuje go jednak z miłością. Ten ewangeliczny motyw był często przedstawiany w sztuce. Guercino aż siedem razy sięgał po ten temat, pierwszy raz w 1616 roku.

Obraz włocławski powstał w późnym okresie twórczości Gurecina. Artysta był już wówczas ikoną szkoły bolońskiej doby potrydenckiej. Zdaniem brytyjskiego historyka sztuki Johna Denisa Mahona artysta wcielał w życie zalecane przez Kościół katolicki normy, odnoszące się do dzieł religijnych. Kluczowym był tutaj dekret soboru trydenckiego De invocatione, veneratione et reliquis sanctorum, et sacris imaginibus z 1563 roku. Przedstawiciele tzw. szkoły bolońskiej, wcielając w życie zalecenia traktatu kard. Gabriele Paleottiego z Bolonii Discorso intorno alle immagini sacre e profane z 1582 roku zabiegali o to, by ich dzieła spełniały funkcję dydaktyczną, zgodną z duchem kontrreformacji.