Bitwa w wąwozie Kresna – bitwa w czasie II wojny bałkańskiej, stoczona w dniach 21–31 lipca 1913 roku, pomiędzy armią bułgarską a grecką w wąwozie Kresna w południowo-zachodniej Bułgarii.

Przyczyny konfliktu Po zatrzymaniu ofensywy serbskiej przeciwko Bułgarii i zwycięstwie Greków w bitwie pod Dojran, król Grecji Konstantyn I zdecydował się podjąć ofensywę na terytorium Bułgarii, z zamiarem opanowania stolicy tego państwa – Sofii. Ofensywę rozpoczęto mimo sprzeciwu premiera Eleftheriosa Venizelosa, który obawiał się, że Serbowie po uzyskaniu planowanych zdobyczy terytorialnych nie będą skłonni wesprzeć greckiej ofensywy.

Siły obu stron Do działań na kierunku bułgarskim dowództwo armii greckiej skierowało 7 dywizji piechoty i dywizję kawalerii (łącznie 80 batalionów). Siłami tymi dowodził osobiście król Konstantyn I. Siły bułgarskie w rejonie walk były liczniejsze – w centrum zgromadzono siły II armii (dow. gen. Nikoła Iwanow), na prawym skrzydle rozlokowano dwie dywizje i jedną brygadę piechoty wchodzące w skład IV armii bułgarskiej (dow. ugrupowania gen. Wiczo Dikow). Na lewym skrzydle operowały dwie grupy taktyczne: oddział Samokow (dow. gen. Rada Sirakow) i oddział Zachodnie Rodopy (gen.