Zmniejszone poziomy wytwarzania szronu w normalnej temperaturze zamarzania wody przełożyłyby się na mniejszą ilość plonów utraconych z powodu szkód spowodowanych przez mróz, co przełożyłoby się na wyższe plony.
Perspektywa historyczna W 1961 roku Paul Hoppe z Departamentu Rolnictwa Stanów Zjednoczonych badał grzyby kukurydziane, rozdrabniając zainfekowane liście każdego sezonu, a następnie aplikując proszek do testowania kukurydzy na kolejny sezon, aby śledzić chorobę. W tym roku nastąpił niespodziewany mróz, który pozostawił dziwne rezultaty. Tylko rośliny zakażone chorym proszkiem doznały uszkodzeń szronem, pozostawiając zdrowe rośliny niezamarznięte. Zjawisko to zdumiewało naukowców, dopóki doktorant Stephen Lindow z University of Wisconsin-Madison z DC Arny i C. Upper nie znaleźli bakterii w proszku z suszonych liści na początku lat siedemdziesiątych. Lindow, obecnie patolog roślin na Uniwersytecie Kalifornijskim w Berkeley, odkrył, że kiedy ta konkretna bakteria została wprowadzona na rośliny, gdzie pierwotnie nie występowała, rośliny stały się bardzo podatne na uszkodzenia spowodowane mrozem. Następnie zidentyfikował bakterię jako Pseudomonas syringae, zbadał rolę Pseudomonas syringae w zarodkowaniu kryształów lodu, a w 1977 odkrył zmutowany szczep lodo-ujemny.