W tej sytuacji Turcy podjęli inicjatywę dyplomatów z Anglii i Holandii, których zawarcie pokoju z Portą zadowalało ze względu na rozległe stosunki handlowe z Bliskim Wschodem. Ponadto kraje zachodnie skupiały wówczas swoją uwagę na sprawie sukcesji tronu w Hiszpanii przed zbliżającą się, bezpotomną śmiercią Karola II. Negocjacje rozpoczęły się we wrześniu 1698 roku w Karłowicach (obecnie Sremski Karlovci w Serbii) z udziałem przedstawicieli Austrii, Wenecji, Polski i Rosji, rozjemców z Anglii i Holandii oraz dyplomatów tureckich. Podpisanie traktatu w 1699 roku kończyło szesnastoletni okres wojen, który rozpoczął się odsieczą wiedeńską w 1683 roku.
Stronę polską reprezentował wojewoda poznański Stanisław Małachowski. Austria i Wenecja starały się przeforsować zawarcie pokoju na zasadzie uti possidetis, czyli z zachowaniem aktualnego stanu posiadania. Oba kraje odniosły bowiem w wojnie wielkie sukcesy terytorialne. Tymczasem Polska i Rosja nie mogły się pochwalić takimi osiągnięciami. Polakom w trakcie wojny nie udało się odzyskać kluczowej twierdzy w Kamieńcu Podolskim, a Rosjanie zdobyli jedynie Azow. Odzyskanie Kamieńca było sprawą priorytetową. Utracono go na mocy upokarzającego traktatu w Buczaczu, zwanego z tej przyczyny „haniebnym pokojem”.