Po zajęciu Łodzi przez Niemcy w 1939 budynek szkoły podstawowej został przejęty przez wojska niemieckie, w związku z czym Hochlinger prowadził zajęcia przy ul. Pabianickiej 34, a po zamknięciu polskich szkół w Łodzi przeniósł się do Zduńskiej Woli, gdzie podjął pracę w zakładzie ceramicznym. Po wyzwoleniu Łodzi zamieszkał w niej z powrotem i powrócił do pracy w szkole podstawowej nr 42, gdzie od lutego 1945 prowadził przyjęcia uczniów i porządkował wnętrze budynku pod kierownictwem Maurycego Boruckiego. W październiku obok pracy w szkole rozpoczął pracę w Państwowej Wyższej Szkole Sztuk Plastycznych jako starszy asystent Władysława Strzemińskiego, a następnie w latach 1950–1957 jako wykładowca perspektywy odręcznej i wykreślnej oraz zasad kompozycji oraz prowadził warsztaty ceramiczne. W 1951 został także kierownikiem Szkoły Podstawowej nr 42. W 1954 został członkiem Dzielnicowej Rady Narodowej Łódź-Górna, gdzie działał jako członek Prezydium, przewodniczący Komisji Oświaty i członek Komisji Kultury. W 1955 uzyskał dyplom Wyższej Szkoły Pedagogicznej w Warszawie. W 1969 zrezygnował z pracy w szkole podstawowej.

Hochlinger został pochowany na cmentarzu Doły w Łodzi.