Tańce ludowe i śpiewy były w przeszłości częścią ich powitania i z czasem przekształciły się w radosne tańce przy akompaniamencie instrumentów muzycznych, jak np. bębny: shime-daiko, ō-daiko, tsuzumi oraz gongi kane, flety fue, shamisen; od tańca fūryū-odori (od fūryū, starożytnej formy tańca dramatycznego), który jest uważany m.in. za źródło teatru nō.
Ze względu na to, że indygo było (i jest nadal) głównym produktem Tokushimy, a kupcy regionu byli znani z zamożności, stali się liderami ogólnokrajowej wymiany kulturalnej na początku XIX wieku. Jednocześnie awa-odori zintegrował różne elementy innych festiwali z wielu miejsc w Japonii. W ten sposób taniec przyjął różne elementy kulturowe i zakorzenił się jako tradycyjna sztuka Tokushimy.
Okres II wojny światowej i zbombardowanie Tokushimy w lipcu 1945 roku doprowadziło do zniszczenia 62% miasta. Taniec i parady zostały wskrzeszone w 1946 roku.