Księga Micheasza (hebr. מיכה Micha) – jedna z ksiąg prorockich Starego Testamentu, autorstwa proroka Micheasza. W kanonie hebrajskim znajdowała się w Księdze Dwunastu proroków mniejszych.
Treść Treść Księgi Micheasza dzieli się na trzy części. Część pierwsza obejmuje rozdziały 1–3, na które składają się mowy przeciwko Samarii i Jerozolimie, wskazówki przywódcom Judei, krytyka kapłanów i fałszywych proroków, obarczanie ich winą za nieszczęścia, które nawiedziły kraj, oraz groźba kary ze strony Jahwe. Druga część to rozdziały 4–5, zawierające mowy na temat przyszłych czasów oraz zapowiedź wyzwolenia ludu. Pojawiają się tu elementy eschatologiczne (dzień Jahwe) oraz treści przypominające nauczanie Izajasza o królestwie Jahwe, Mesjaszu, proroctwa o zniszczeniu pogańskich kultów i ocaleniu narodu. Trzecia część, stanowiąca rozdziały 6–7, składa się z czterech niezależnych od siebie fragmentów. Treść zawiera skargi, groźby i żale, a jednocześnie ukazuje obraz sprawiedliwego sądu Jahwe oraz wezwanie do miłości i pokory. Całość zakończona jest hymnem nadziei i obietnicą zbawieniaW. Tyloch, Dzieje ksiąg Starego Testamentu, s. 224–225..