Mowy pierwszej części księgi, pełne rozgoryczenia, wskazują na osobiste przeżycia proroka. Nawiązanie do Samarii pozwala sądzić, że ta część powstała jeszcze przed 722 rokiem p.n.e., a lament nad Judeą i Jerozolimą – że prorok przeżył najazd Asyrii na kraj w 701 roku p.n.e. Fragment Mi 2, 12–13, traktujący o zgromadzeniu rozproszonych w niewoli, prawdopodobnie jest późniejszym dodatkiem do części pierwszej księgi, z czym się zgadza większość biblistówW. Tyloch, Dzieje ksiąg Starego Testamentu, s. 225.W.H. Schmidt, Wprowadzenie do Starego Testamentu, s. 188..
Autorstwo Micheasza części drugiej jest wątpliwe. Rozpoczynająca część druga mowa (Mi 4, 1–4) jest powtórzeniem Księgi Izajasza (Iz 2, 2–3), z dodatkiem jednego wersu. Treść pozostałych fragmentów zawiera aluzje do późniejszych czasów niewoli, więc albo jest uzupełnieniem oryginalnej treści, albo została spisana znacznie później, co jest bardziej prawdopodobne, gdyż stanowi integralną całość.