Stefan Laube pseud. „Adam” (ur. 3 maja 1930 w Szadku, zm. 26 maja 2022) – polski farmaceuta, działacz konspiracji niepodległościowej w czasie II wojny światowej, uczestnik powstania warszawskiego, pułkownik WP w stanie spoczynku, działacz kombatanckiChcieliśmy być wolni i tę wolność sami sobie wywalczyć w Życie Śródmieścia (wydanie specjalne sierpień 2019) ISSN 2544–7106; str. 2–4.

Życiorys Był synem Stefana i Elizy z domu Wagenknecht. Urodził się w Szadku. Od 1933 mieszkał wraz z rodzicami w Warszawie, gdzie przed wojną uczęszczał do szkoły powszechnej im. Mikołaja Reja.

W trakcie okupacji niemieckiej uczestniczył w tajnych kompletach, zaś od 1943 należał również do Szarych Szeregów. W powstaniu walczył jako ochotnik w charakterze łącznika w I Kompanii Szturmowej w ramach Batalionu Szturmowego „Sokół” Korpusu Bezpieczeństwa. W tym samym batalionie służyli także jego dwaj starsi bracia: kpr. podch. Janusz Laube pseud. „Zbigniew Oleśnicki” (1926–1985) oraz strz. Jerzy Laube pseud. „Zerwikaptur” (1928–2005). Po upadku powstania trafił do obozu przejściowego Dulag 121 w Pruszkowie, a następnie uciekł z transportu więźniów pod Częstochową. Do Warszawy powrócił w 1945.