Z czasem rozwinęły się prawie tak potężnie, jak same „światy rdzenia”, chociaż ich historia nie jest tak długa ani prestiżowa; Wewnętrzne Rubieże – pierwotny kraniec Republiki Galaktycznej, gdzie fale ekspansji zatrzymywały się na wiele pokoleń; Region ekspansji – położony pomiędzy „Wewnętrznymi rubieżami” a „Środkowymi rubieżami”, nazwany anachronicznie ze względu na rozpoczynającą się ponownie nową falę kolonizacji; Środkowe Rubieże – ogólnie uprzemysłowione, choć niezbyt ważne planety, ale bardziej rozwinięte niż prawdziwa „granica” na Zewnętrznych Rubieżach. Przykładami są planety Naboo i Kashyyyk. Zewnętrzne Rubieże – rozległy region obejmujący wszystkie zewnętrzne systemy gwiezdne aż do krawędzi Galaktyki (np. Tatooine, Hoth, Bespin, Mustafar). Jako ostatni region, do którego rozszerzyła się Republika, jest stosunkowo najsłabiej rozwinięty i stanowi luźną granicę kontroli i eksploatacji przez Republikę Galaktyczną. Dzika przestrzeń – układy gwiezdne znajdujące się poza Zewnętrznymi Rubieżami. Ponieważ „krawędź” Galaktyki nie jest ustaloną linią graniczną, ale skupiskiem gwiazd o malejącej częstotliwości.