Racje żywnościowe dla mieszkańców getta przyznane przez Niemców wynosiły 8 dekagramów chleba dziennie i 40 dekagramów cukru miesięcznie na jedną osobę. 28 maja 1941 w getcie powstała Żydowska Samopomoc Społeczna. Kierował nią lekarz dr Rafał Bułka. W sierpniu 1941 roku Samopomoc uruchomiła tanią kuchnię, która wydawała ok. 600 bardzo skromnych posiłków dziennie, starało się o nie 1725 osób. W tym czasie wg oficjalnych niemieckich źródeł liczba mieszkańców getta wynosiła 2865 Żydów. W związku z panującym głodem i brakiem higieny wybuchła epidemia czerwonki i tyfusu. Samopomoc wraz z Judenratem zorganizowała szpital epidemiczny pod kierownictwem A.N. Libermana.
W styczniu 1942 roku getto zostało zamknięte. Wprowadzony został zakaz opuszczania przez Żydów jego terenu. Żandarmeria niemiecka często wkraczała na teren getta. Mordowała ona Żydów z błahego powodu. Szczególnym okrucieństwem wobec Żydów odznaczył się żandarm Joseph Pfalzgraf.