alt=The Book of Mormon|thumb|Księga Mormona, jedno z mormońskich pism świętych i jednocześnie źródło przekazu o dwunastu nefickich uczniach Dwunastu nefickich uczniów – w wierzeniach ruchu świętych w dniach ostatnich (mormonów) dwunastu uczniów (apostołów) powołanych przez Jezusa Chrystusa podczas jego wizyty na starożytnym kontynencie amerykańskim.
Zgodnie z zapisem na kartach wchodzącej w skład Księgi Mormona 3. Księgi Nefiego mieli oni zostać wybrani, by przewodniczyć Kościołowi oraz zarządzać jego działalnością w tak zwanym nowym świecie. Ich powołanie miało zostać przewidziane przez pojawiających się w Księdze Mormona proroków około 600 lat wcześniej. Od przybyłego do ziemi Obfitość Chrystusa otrzymali upoważnienie do udzielania chrztu, jak również nakaz świadczenia posługi swojemu ludowi. Mieli głosić Ewangelię, świadczyć o Chrystusie i rozdawać sakramentalny chleb i wino. Otrzymali także moc nadawania Ducha Świętego.
W samym tekście źródłowym określani są jedynie jako uczniowie, nie zaś jako apostołowie. Jest niemniej zasadniczo jasne, że funkcjonowali jako apostołowie, zwłaszcza jako apostołowie posłani do Nefitów.