W dziedzinie miejscowego planowania przestrzennego określał kierunki działania w zakresie miejscowego planowania przestrzennego oraz ustalał zasady sporządzania planów zagospodarowania przestrzennego, ustalał normatywy i wytyczne na potrzeby planowania przestrzennego, koordynował prace nad miejscowymi planami zagospodarowania przestrzennego, prowadzone przez terenowe organy administracji państwowej, i zapewniał kierunkową zbieżność tych prac z innymi planami zagospodarowania przestrzennego oraz planami społeczno-gospodarczymi, opiniował sporządzone przez terenowe organy administracji państwowej plany zagospodarowania przestrzennego określonych jednostek osadniczych i ich zespołów, zastrzeżone do akceptacji przez właściwe organy centralne, analizował przebieg realizacji zagospodarowania przestrzennego województw, miast i gmin oraz dokonywał oceny społeczno-gospodarczych skutków tego zagospodarowania, ustalał wytyczne zabudowy miast i wsi, z uwzględnieniem koncentracji zabudowy na obszarach wsi, ustalał zasady i tryb postępowania w sprawach dotyczących miejsca i warunków realizacji inwestycji budowlanych oraz zmiany sposobu wykorzystania terenów;