W listopadzie 1929 zdał eksternistycznie egzamin dojrzałości o profilu matematyczno-przyrodniczym z wynikiem dobrym, zaś w 1933 w Baranowiczach zdał maturę humanistyczną.
W 1930 otrzymał powołanie do wojska i w marcu rozpoczął służbę w 80 p.p. w Słonimiu, a 1 września 1934 wstąpił do Szkoły Podchorążych Piechoty w Bydgoszczy, którą ukończył w 1937 z wynikiem bardzo dobrym. 15 października 1937 został skierowany do 31 Pułku Strzelców Kaniowskich w Sieradzu, na stanowisko dowódcy plutonu, a następnie kompanii armatek przeciwpancernych i wiosną 1939 wraz z kompanią wysłano go na przedpola Wielunia.
II wojna światowa Tuż przed agresją III Rzeszy na Polskę, został odwołany do Sieradza, otrzymując rozkaz przeprowadzenia mobilizacji rezerw pułku. Następnie został wyznaczony na stanowisko oficera łącznikowego 10 Dywizji Piechoty. 9 września 1939 znalazł się w grupie żołnierzy zbombardowanej pod Rogowem koło Brzezin, zostając wówczas ranny w prawą rękę. Mimo ran zdołał zebrać około 40 żołnierzy z ckm-em i armatką ppanc. i pomaszerował wraz z nimi do Warszawy, a następnie do Żelechowa, gdzie mieścił się punkt zbiórki rozbitych oddziałów 10 Dywizji Piechoty. Tam został mianowany dowódca batalionu złożonego z rozproszonych żołnierzy i otrzymał rozkaz odmarszu na Kowel.