W związku z rozpoczęciem akcji „Burza”, Rażmowski stanął na czele I batalionu 13. pułku piechoty AK, zorganizowanego na bazie struktur ośrodka I (Sadowne) i ośrodka IV (Węgrów) Obwodu Węgrów AK. Koncentracja batalionu nastąpiła 26–29 lipca 1944 roku w lasach nieopodal Miedznej. Przez blisko dwa tygodnie Rażmowski i jego żołnierze toczyli walki z Niemcami na bezpośrednim zapleczu frontu. W nocy z 11 na 12 sierpnia zdołali przebić się do pozycji sowieckich w rejonie Miednika. Następnego dnia batalion został rozbrojony przez Armię Czerwoną.
Okres powojenny 9 października 1945 dokonał ujawnienia w Warszawie i dzięki przedwojennym znajomościom już w 1946 wstąpił do WP. Służył w randze dowódcy batalionu w 54 p.p. w Mrągowie, a także został skierowany na kurs dowódców pułku w Rembertowie. Ze służby został zwolniony w 1947 ze względu na swoją konspiracyjną działalność w szeregach Armii Krajowej. Następnie pracował w różnych instytucjach na stanowiskach technicznych. W 1954 uzyskał tytuł inżyniera elektryka na Politechnice Warszawskiej. Na emeryturę przeszedł w 1973. Po transformacji systemowej był działaczem Światowego Związku Żołnierzy Armii Krajowej i Stowarzyszenia Polskich Kombatantów w Kraju. Otrzymał także awans na podpułkownika, a następnie pułkownika w stanie spoczynku.