W ten sposób otrzymał od Watykanu paszport dyplomatyczny i udało mu się przekroczyć granicę.
10 maja 1948 Vasile Cristea wraz z innymi duchownymi greckokatolickimi na Zachodzie odmówił złożenia przysięgi na wierność nowym władzom. Z tego powodu został uznany przez komunistów za zdrajcę ojczyzny.
Vasile Cristea był rektorem Papieskiego Kolegium Pio Romeno do 1950 roku.
1 grudnia 1948 komuniści zdelegalizowali Kościół greckokatolicki. Vasile Cristea próbował rekrutować uczniów do Kolegium spośród Rumunów, którzy wyemigrowali na Zachód, a później udostępnił je tymczasowo wiernym katolickich Kościołów wschodnich, którzy przyjechali studiować do Wiecznego Miasta.
Kiedy Watykan zaczął organizować greckokatolickie wspólnoty emigracyjne, Cristea zaangażował się w to przedsięwzięcie. 2 czerwca 1960 Jan XXIII powołał go do pracy w Kurii rzymskiej i nominował go biskupem tytularnym Lebedos. Vasile Cristea został wyświęcony na biskupa w 1960 roku. W 1967 prawosławny patriarcha Rumunii Justynian miał pretensje o wyświęcenie zbiegłego z kraju duchownego Vasile Cristea na biskupa.