Rosnące zainteresowanie rajdem z liczbą przekraczającą 120 załóg spowodowało wcielenie rundy do kalendarza mistrzostw Węgier od 1979 roku, przy czym zawody odbywały się wówczas jedynie w klasie turystycznej. Rajd wyróżniał się trudną trasą, dobrą organizacją i zainteresowaniem publiczności. Zwyciężył wówczas Antal Kanyik w Ładzie. W 1980 roku rajd otrzymał najwyższą klasę organizacyjną na Węgrzech i ściągnął czołowych zawodników z Attilą Ferjánczem, który w Renault 5 został zwycięzcą. W 1981 roku po raz pierwszy zorganizowano etap nocny, a sam rajd kończył sezon mistrzowski. W 1982 rajd ponownie zamykał sezon, a pod nieobecność Ferjáncza wygrał Zoltán Barka. W 1983 roku po raz ostatni rajd nie odbył się wiosną.
Od 1984 roku rajd wspierało przedsiębiorstwo Mogürt. Zaowocowało to zmianą nazwy na Mogürt-Salgó Rallye, a także wcieleniem rundy do kalendarza Pucharu Pokoju i Przyjaźni. W efekcie tego w rajdzie poza Węgrami uczestniczyli Sowieci, Czechosłowacy, Niemcy wschodni i Polacy. Ferjáncz nie uczestniczył w rajdzie, a zwycięzcą został Joel Tammeka w Ładzie VFTS. W 1985 roku zwycięzcą rajdu został Attila Ferjáncz, jednak z uwagi na start niesocjalistycznym samochodem nie wygrał klasyfikacji Pucharu Pokoju i Przyjaźni – w tej triumfował Marian Bublewicz. Z kolei w 1986 roku wygrał Eugenijus Tumalevičius.