Jacek Gutorow w pracy "Poezja i tradycja", określił wiersz, jako współczesny przykład obrazujący gest „rewolucjonisty”, postępującego w myśl zasady zupełnej negacji Tradycji. Jarosław Klejnocki i Jerzy Sosnowski napisali, że utwór "stał się punktem wyjścia dla debaty nad funkcją poezji po antykomunistycznym przewrocie". Izolda Kiec i Rafał Grupiński umieścili wiersz na równi z rockową twórczością zespołu "Świetliki", twierdząc, że jest on elementem "dobrze przemyślanej, dostosowanej do prawideł współczesnego rynku kampanii, upowszechniającej tę dziwną, elitarną sztukę, jaką jest poezja". Według Dariusza Pawelca utwór "nie jest [...] wierszem przeciwko Polkowskiemu czy przeciwko klasykom, ale jest wierszem przeciwko etyce" i to właśnie świadczy o jego przełomowym charakterze. Pawelec stwierdza, że "naruszając etykę porozumiewania się poprzez poezję, przesyła autor dodatkowo w swym udawanym podarunku propozycję osiągnięcia wolności przez zignorowanie etyki".