Większość Żydów w pierwszej połowie XIX wieku zajmowała się szynkarstwem (w tym handlem solą), handlem i rzemiosłem. Wśród rzemieślników najwięcej było krawców, sitarzy i szewców. Byli również piekarze i rzeźnicy. Wśród najbogatszych Żydów tego okresu można wymienić Szmula Ela Szwerdszarfa (kupiec drzewny), Dawida Lublinera (przedsiębiorca budowlany, właściciel największej murowanej kamienicy w Biłgoraju, którą dzierżawił na lazaret 13. pułku kozaków dońskich), Josefa Goldmana (kupiec i finansista); Abusia Peleca (kupiec); Herszela Szajnwalda (handlarz zbożem, właściciel młyna w Rożnówce).
W tym okresie gmina żydowska posiadała murowaną synagogę, dwa domy nauki, mykwę, dwa cmentarze, cztery domy modlitwy, szkołę Talmud-Tora oraz przytułek dla ubogich i kalekich.
W 1860 roku Biłgoraj liczył 5434 osób, w tym 2070 Żydów. W 1899 roku liczba mieszkańców Biłgoraja wynosiła 8953 osób, w tym 3810 Żydów.
Pierwszym znanym rabinem w Biłgoraju został Szmul Szmul (1740–1807). Po nim stanowisko w 1805 roku objął Eliahu Margules. Następnymi rabinami byli Mosze Cwi Hirsz Majzels, jego syn Awigdor i jego zięć Icchak Natan Nete Berliner.