Studiował w tym czasie pisma świętej Katarzyny ze Sieny, przetłumaczył również na grekę mszał dominikański. W 1406 roku otrzymał pozwolenie sprawowania liturgii w języku greckim według rytu dominikańskiego. W latach 1403–1408 użyczył gościny w swoim domu w Konstantynopolu Guarino Guariniego, którego podczas pobytów w Bizancjum uczył greki i literatury greckiej.
W 1408 roku był posłem papieża do cesarza Manuela. W 1410 roku przebywał na dworze antypapieża Jana XXIII. Powrócił potem do Konstantynopola, ale w kwietniu 1411 był już ponownie u boku Jana XXIII w Rzymie. W 1413 przybył do Niemiec wraz z kardynałami wybranymi przez papieża Jana XXIII w poselstwie do Zygmunta Luksemburskigo – przedmiotem misji był wybór miejsca dla planowanego soboru, który ostatecznie odbył się w Konstancji. Zmarł w drodze na ów sobór, na którym miał być reprezentantem Kościoła greckiego 15 kwietnia 1415 roku. Po jego śmierci powstało wiele utworów upamiętniających jego osobę, które Guarino Guarini zebrał pod wspólnym tytułem Chrysolorina. Jego grobowiec zdobi epigramat autorstwa przyjaciela, Poggia Braccioliniego.