W 1983 został zatrudniony ZG „Rudna” w Polkowicach, gdzie pracował jako górnik i wydawca materiałów wybuchowych. Został zawodnikiem Zagłębia Lubin. W 1984 zdobył złoty medal i tytuł międzynarodowego mistrza Danii. W 1985 wywalczył brązowy medal na mistrzostwach Europy w Budapeszcie, a także srebrny medal mistrzostw Polski. W 1986 i 1987 ponownie zdobywał złote medale i tytuły mistrza Polski w wadze superciężkiej. W 1987 wziął udział w zawodach bokserskich Inter Cap w Hemsbach w RFN, gdzie wywalczył złoty medal, pokonując m.in. Wiaczesława Jakowlewa i Andreasa Schniedersa.
Został brązowym medalistą Letnich Igrzysk Olimpijskich w Seulu w 1988. W półfinale przegrał walkowerem (nie został dopuszczony do walki przez lekarza) z późniejszym mistrzem olimpijskim Lennoxem Lewisem. W 1989 w Łodzi ponownie zdobył tytuł mistrza Polski.
Wystąpił pięciokrotnie w reprezentacji Polski, wygrywając trzy pojedynki i dwa przegrywając. W czasie kariery sportowej stoczył 207 walk, odnosząc 168 zwycięstw, 3 remisy i 36 porażek (w latach 1976–1991).